Çocuktum..
Azerbaycan da savaş vardı. Bosna da katliam vardı. Filistin kan ağlıyordu.
İlkokuldaydım. Azerbaycandan misafirler gelmişti okulumuza. Hepimize birer mektup vermişlerdi. O gün bir mektup arkadaşım olmuştu hiç görmediğim, ama büyük bir sevgiyle bağlandığım.. Savaş vardı ülkesinde; acılar vardı. Paylaşmaya çalışıyordum küçük kalbimle acılarını! Anlam veremiyordum o zamanlar çocuk aklımla, savaşa, kine, acımasızca yapılan bu vahşete, mektup arkadaşlığımız 5–6 mektuptan sonra bitti, bitirildi…
Ne oldu bilmiyorum? Şuan yaşıyor mu onu bile bilmiyorum!
Çocuktum.. Kuveyt savaşı sürüyordu. Mersinde etkilenecek illerden biriydi. Her yerde gaz maskeleri satılıyor sığınaklar yapılıyordu. Okula gittiğim yolda 19 NO’LU SIĞINAĞA GİDER yazıyordu. Helikopter sesleri duyuluyordu. Akşamları karartmalar olurdu. Siyaha boyanırdı her yer. Az da olsa ucundan tattım savaşın etkilerini, daha ülkemde savaş olmadan bile!! Çocukluk bu ya bilmecelerimiz bile savaşı anlatırdı? Hangi Kuve(Y)tte banyo yapılmaz diye sorardık? Kendimize, gülerdik. Saddam dillerden düşmezdi.
Büyüdüm..
Azerbaycan yeni yeni acılarını sarıyor…..
Bosna da halen Sırp mezalimi sürüyor…..
Filistin ise halen kan ağlıyor!!!!
Saddam asıldı. Ülkesindeki ABD işgali sürüyor…
Artık gelişmiş, okumuş görmüş bir beynim var. Şimdi anlıyorum bu vahşeti, insanlık dışı bu olayları! Ama şimdi daha da koyuyor insana, bir şey yapamamak! Böylece oturup, izlemek!!
Ne yapabilirim ki dua etmekten başka?
Yar gidiyor musun?
